Dvaita leraar

In deze verlichtende maatschappij is er een enkeling, die de moed heeft gehad zich te identificeren. Een van deze mensen geeft op een dinsdagavond een proefles, waar ik met enkele geïnteresseerden naar toe ben. Het vindt plaats in een gymnastieklokaaltje van een lagere school. Als we binnen komen zit de leraar op de grond op een kussentje en hij nodigt ons uit op enkele kussentjes plaats te nemen. Er staan ook stoelen, maar daar wordt door niemand gebruik van gemaakt. Gelukkig heb ik een recorder bij me, zodat alles wat er gebeurt precies wordt opgenomen.

Leraar: Fijn dat jullie de moed hebben gehad vanavond aanwezig te zijn. Ik zal in het kort aangeven wat we gaan doen. Het woord Dvaita komt uit het Sanskriet en betekent tweeheid.
In het kort zijn deze avonden voor die geïnteresseerden, die zelf willen weten wat Duka is.
Duka is een Sanskriet woord en betekent lijden. De Boeddha heeft gezegd: "Alle leven is Duka".

Bezoeker A: Ja, dat is me bekend, maar ik heb totaal geen idee, wat daar mee wordt bedoeld.

Leraar: Dat is me duidelijk. Om dat te begrijpen, moet je je eerst afscheiden van het geheel. Maar dat zal wel steeds duidelijker worden. Eerst zal ik jullie begeleiden met een meditatie en daarna kunnen er vragen worden gesteld. Laten we nu beginnen.

Meditatie: Sluit de ogen. Ga nu met je aandacht naar een plaats achter de ogen en stel je voor dat je daar zit. Stel je voor dat dat je plek is. Neem er maar rustig de tijd voor.
Voel nu het lichaam van binnen uit naar alle kanten, maar niet verder dan de huid van het lichaam. Stel je nu voor dat dit jouw eigen lichaam is. Stel je nu voor dat je alleen dit lichaam bent. Zeg bij je zelf: "Ik ben dit lichaam, ik ben alleen dit lichaam, ik voel alleen dit lichaam, ik ben alleen dit lichaam". Neem daar rustig de tijd voor om dat helemaal in je op te nemen. Ga er ook in geloven, dat het waar is: "Ik ben alleen dit lichaam. Dit is mijn lichaam, ik ben dit lichaam". Ga er helemaal in tot je werkelijk voelt, dat je dit lichaam bent….

Leraar: Open nu rustig de ogen, maar hou het gevoel dat je dit lichaam bent vast. Ging het een beetje?

Bezoeker B. Nou, het was best moeilijk zeg. Het koste me heel veel inspanning om die vaste plek achter mijn ogen in te nemen. Ik werd daar heel moe van. En dan al die woorden herhalen, van dat je alleen dat lichaam bent en dan tot de grenzen van de huid, dat koste me ook heel veel moeite. Het komt me voor dat je als je deze weg wilt volgen heel veel energie nodig hebt, is dat zo?

Leraar: Ja, het is een smalle moeilijke weg, die heel veel inspanning kost en ik moet jullie eerlijk vertellen, dat maar weinigen de moed en de kracht hebben om deze weg tot het einde te gaan.

Bezoeker A: Ik kon helemaal niet op de plaats achter mijn ogen blijven. Ik floepte er steeds uit en dan nam ik weer waar vanuit een andere plaats.

Leraar: Ja, dat zag ik, je ontspande je steeds en als je dat doet dan lukt het niet. Nee, je moet je blijven inspannen om in het lichaam te blijven, maar als je regelmatig oefent en ook in de woorden "ik ben alleen dit lichaam" gaat geloven, dat ze echt waar zijn, dan gaat het steeds gemakkelijker.

Bezoeker C: Maar wanneer begint dan duka, het lijden?

Leraar: De echte geïnteresseerden kunnen een inwijding krijgen met een mantra. En als zo'n mantra gaat werken, dan begint het lijden.

Bezoeker C: Een mantra, wat is dat?

Leraar: Mantra is een woord in het Sanskriet, en bestaat uit één of meer woorden, die je innerlijk herhaalt, om je een bepaalde toestand eigen te maken.

Bezoeker C: Krijgen we allemaal dezelfde mantra en kunt u er een voorbeeld van geven?

Leraar: Iedereen krijgt verschillende mantras, maar als je goed vordert kun je wel meer inwijdingen krijgen. Ik zal jullie een voorbeeld geven. Eigenlijk is: "Ik ben alleen dit lichaam" de begin mantra. Een van de eerste mantras daarna, die iemand kan krijgen is: "Ik doe het nooit goed" of " Ik kan het niet" of "Ik kan niet meekomen" of "Ik ben niet goed genoeg". Je dient de mantra dan zo vaak als je kunt innerlijk te herhalen, tot je hem helemaal gelooft en bij het woordje" ik" je te realiseren dat je alleen dit lichaam bent. Het is ook goed om de mantra als een gevoel te verankeren in je lichaam. Dat kan je doen op elke plaats, maar gemakkelijke plaatsen zijn je voorhoofd, je hart en je maag. Als je de mantra goed hebt verankerd in je lichaam, dan begint vanzelf al een beetje het lijden, want het gevoel zal zich dan verharden en pijnlijk worden. Na de verankering mag je de mantra ook hardop zeggen. Je krijgt dan vanzelf confrontaties met andere mensen, maar oefen eerst in deze groep, want het gaat gemakkelijker als in een groep iedereen met identificatie bezig is.

Bezoeker D: Wat ik me af vraag is waarom je eigenlijk dat allemaal zou willen realiseren?

Leraar: Ja, dat weet ik niet. Blijkbaar zijn er mensen, die helemaal willen ervaren, wat lijden is.

Bezoeker D: Hoe bent u eigenlijk zo ver gekomen op dit pad?

Leraar: Ja, ik heb het geluk gehad, dat mijn ouders mij van jongs af aan dit hebben bijgebracht.

Bezoeker B. Wat ik me afvraag is hoe ver kun je hier mee gaan met dit pad?

Leraar: Dit kan heel ver gaan. Vooral met de mantras voor gevorderden: "Niemand houdt van mij" en "ik kan niet liefhebben". Als je je namelijk een beperkende mantra hebt eigen gemaakt, projecteer je die vanzelf in de wereld om je heen, zodat je ook waarneemt in de wereld dat de mantra waar is, met andere woorden de wereld om je heen (om je lichaam heen) weerspiegelt de beperkende mantra's. Als je echt denkt dat je dit lichaam bent en je hebt je allerlei beperkende mantras eigen gemaakt, dan kun je je alleen gaan voelen en kan het zijn dat je bang wordt dat je je lichaam kwijt raakt, dood gaat. Je kan dan zo bang worden voor de dood, dat je je gaat voor stellen dat er een hogere macht, een God is die alleen voor jou zorgt. En als iemand dan jouw God belachelijk maakt, kan het zijn dat je zo kwaad wordt dat je gaat strijden voor je God.

Bezoeker A: Jeetje, dat lijkt me allemaal nogal ver gaan, al moet ik eerlijk toegeven dat ik de meeste woorden niet echt begrijp. Wat was identificatie ook al weer? En dood gaan, dat kan toch niet, alleen de vorm verdwijnt toch. En een eigen God? Het lijkt me wel heel moeilijk om deze weg te volgen. Om lijden te begrijpen moet je wel heel veel onnatuurlijke dingen doen. Ik weet niet of dat wel een weg voor mij is. Trouwens stel dat het allemaal zou lukken, is er dan wel een weg terug?

Leraar: Ja, of het een weg voor u is, kunt u alleen zelf uitmaken. Het kost heel veel inspanning deze weg te volgen om tot lijden te komen. En de weg terug vraagt u? Daar hoef je niets voor te doen. Ontspan volledig en totaal en je bent weer terug als leegte, stilte, openheid.

Geschreven 27 juli 2004

pinklotus advaita vrijheid YIS meditaties kundalini yoga diksha gedichten tekeningen